آکاایران: بولیمیا از اختلالات تغذیه ای است و بیماری ای جدی محسوب می شود. بولیمیا در صورت درمان نشدن می تواند زندگی فرد را تهدید کند. افراد مبتلا به این بیماری هنگام غذاخوردن کنترلی روی خود ندارند. آنها سپس با روش های غیرسالم تلاش می کنند تا کالری دریافتی اضافی را از بین ببرند. این افراد برای جلوگیری از افزایش وزن و چاقی از روش های مختلفی استفاده می کنند. به عنوان مثال ممکن است آنها به طور مرتب باعث استفراغ خود بشوند (استفراغ تعمدی یا القای استفراغ)، از داروهای ملین یا مدر یا مکمل های کاهش وزن استفاده کنند، رژیم های غذایی سختی بگیرند و یا بیش ازحد ورزش کنند. اگر می خواهید با این بیماری بیشتر آشنا بشوید، ادامهٔ این مطلب را از دست ندهید.

مبتلایان به بولیمیا از وزن و اندام شان راضی نیستند. این افراد معمولا تصویر بدی نسبت به اندام خود دارند و خودشان را به بدترین شکل ممکن قضاوت می کنند. بولیمیا بیشتر درباره تصورات فرد نسبت به خودش است. بنابراین درمان آن نیز دشوار است. اما درمان های مؤثری وجود دارند که به فرد کمک می کنند تا احساس بهتری نسبت به خودش داشته باشد و با الگوی تغذیه سالم از بروز عوارض این بیماری جلوگیری بکند.

نشانه ها و علائم بولیمیا

علائم و نشانه های بولیمیا عبارت اند از:

  • نارضایتی فرد از وزن و اندامش؛
  • زندگی با ترس افزایش وزن؛
  • غذاخوردن زیاد و غیرطبیعی در یک وعدهٔ غذایی و تکرار آن؛
  • ازدست دادن کنترل خود هنگام غذاخوردن، به شکلی که احساس می کنید نمی توانید غذاخوردن تان را متوقف کنید؛
  • استفراغ تعمدی یا ورزش کردن بیش ازحد تا بتوانید مانع از افزایش وزن تان پس از پرخوری بشوید؛
  • مصرف داروهای ملین، مدر یا تنقیه پس از غذاخوردن. درحالی که نیازی به مصرف آنها نباشد؛
  • رژیم های غذایی سخت یا خودداری از خوردن بعضی غذاها؛
  • مصرف بیش ازحد مکمل های رژیمی و محصولات گیاهی برای کاهش وزن.

شدت بولیمیا به وسیلهٔ تعداد دفعاتی که فرد از اقدامات ناسالم برای کاهش وزن استفاده می کند، مشخص می شود. هرچه دفعات تکرار این اقدامات بیشتر باشد، بولیمیا شدیدتر است. زمانی می گوییم فرد مبتلا به بولیمیاست که حداقل ۱ بار در هفته و به مدت حداقل ۳ ماه از روش های ناسالم برای کاهش وزن استفاده بکند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

درصورت داشتن هریک از علائم بولیمیا، در اولین فرصت به پزشک مراجعه بکنید. بولیمیا در صورت درمان نشدن می تواند تأثیرات مخربی روی سلامتی داشته باشد.
با پزشک یا روان پزشک دربارهٔ علائم و احساس تان نسبت به بولیمیا صحبت بکنید. اگر تمایلی به شروع درمان ندارید، با فرد مورداعتمادتان (مانند دوست، همسر، مربی یا هر فرد دیگری) دربارهٔ وضعیت تان صحبت بکنید. شاید آن فرد به شما در برداشتن اولین گام ها برای درمان بولیمیا کمک بکند.

به عزیزانی که علائم بولیمیا را دارند، کمک بکنید

اگر دوست یا فردی از خانواده تان علائم بولیمیا را دارد، صادقانه و با حوصله با او صحبت بکنید. شما نمی توانید کسی را به زور پیش پزشک ببرید. اما می توانید در این راه حامی و مشوق آنها باشید. همچنین می توانید یک پزشک یا روان پزشک خوب پیدا کنید و برای عزیزتان وقت ملاقات بگیرید و حتی با او پیش پزشک بروید.

ازجایی که بیشتر مبتلایان به بولیمیا وزن طبیعی دارند یا اضافه وزن شان چشمگیر نیست، معمولا اطرافیان متوجه مشکلی نمی شوند. شما با مشاهدهٔ علائم زیر می توانید متوجه بروز بولیمیا در اطرافیان تان شوید:

  • اعتراض و شکایت دائمی از چاق شدن؛
  • دیدگاه غیرواقعی و بسیار منفی فرد نسبت به بدن خود؛
  • مصرف بیش ازحد غذا در یک وعده، به خصوص مصرف غذاهایی که فرد در حالت طبیعی نمی خورد؛
  • رژیم های لاغری سخت؛
  • فرد تمایلی به غذاخوردن در جمع یا جلوی دیگران ندارد؛
  • رفتن به دستشویی بلافاصله بعد از غذا، در حین غذا یا دستشویی رفتن های طولانی؛
  • ورزش کردن بیش ازحد؛
  • ایجاد زخم یا پینه روی بند انگشت ها یا دست ها؛
  • آسیب های دندان یا لثه؛
  • تغییر وزن؛
  • ورم دست و پا؛
  • ورم چانه و صورت در اثر بزرگ شدن غده ها.

علل بروز بولیمیا

علت دقیق بروز بولیمیا مشخص نیست. اما عوامل زیادی در بروز و پیشرفت اختلالات تغذیه ای مؤثرند. ازجمله ژنتیک، بیولوژی، سلامت عاطفی، انتظارات اجتماعی و سایر مسائل در بروز این اختلالات نقش دارند.

عوامل مؤثر در بروز بولیمیا

دختران و زنان بیشتر از پسران و مردان در معرض ابتلا به بولیمیا قرار دارند. بولیمیا معمولا در اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی بروز می کند. عواملی که خطر ابتلا به بولیمیا را افزایش می دهند، عبارت اند از:

  • بیولوژی: افرادی که اقوام درجه یک شان (مانند والدین یا فرزندان) از اختلالات تغذیه ای رنج می برند، بیش از دیگران در معرض ابتلا به اختلالات تغذیه ای مانند بولیمیا هستند. اضافه وزن در زمان کودکی و نوجوانی نیز خطر بروز بولیمیا را افزایش می دهد.
  • مشکلات عاطفی و روانی: مشکلات عاطفی و روانی مانند افسردگی، اختلالات اضطراب و مصرف مواد مخدر ارتباط نزدیکی با بروز اختلالات تغذیه ای دارند. مبتلایان به بولیمیا معمولا دربارهٔ خودشان احساس منفی دارند. در برخی موارد، اتفاقات ناگوار و استرس محیطی نیز عوامل بروز اختلالات تغذیه ای هستند.
  • رژیم غذایی: افرادی که برای لاغری رژیم می گیرند، بیش از دیگران در خطر ابتلا به اختلالات تغذیه ای قرار دارند. بیشتر مبتلایان به بولیمیا، بین دفعات پرخوری شان، رژیم های سخت لاغری را دنبال می کنند. این امر خود می تواند از عوامل محرک پرخوری بعدی باشد. سایر عواملی که خطر پرخوری را افزایش می دهند، عبارت است از استرس، تصویر بد ذهنی نسبت به خود، غذاها و خستگی.

عوارض بولیمیا

اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن

بولیمیا می تواند عوارض جدی و خطرناک فراوانی به دنبال داشته باشد. برخی عوارض احتمالی بولیمیا عبارت اند از:

  • فقدان اعتماد به نفس، مشکلاتی در روابط با دیگران و عملکرد اجتماعی؛
  • کم آبی بدن (دهیدراسیون) که می تواند موجب بروز مشکلات جدی برای سلامتی مانند نارسایی کلیه شود؛
  • مشکلات قلبی مانند آریتمی قلب یا نارسایی قلب؛
  • پوسیدگی شدید دندان و بیماری های لثه؛
  • بی نظمی در چرخه های قاعدگی در زنان و یا نداشتن عادت ماهانه؛
  • مشکلات گوارشی؛
  • اضطراب، افسردگی، اختلالات شخصیتی و اختلال دوقطبی؛
  • خودزنی یا فکرکردن به خودکشی یا اقدام به انجام آن.

پیشگیری

اگرچه هیچ راه قطعی برای پیشگیری از بولیمیا موجود نیست، ولی می توان پیش از اینکه وضعیت افراد بدتر بشود، آنها را به سمت رفتار و عادات سالم راهنمایی کرد. اقدامات زیر در پیشگیری از بولیمیا یا بدترشدن آن مؤثر است:

  • به کودک تان کمک بکنید تا فارغ از وزن و شکل اندامش، تصویر ذهنی خوبی از خود بسازد. به او بیاموزید که اعتمادبه نفس به اندام ارتباطی ندارد.
  • وعده های غذایی سالم را به طور منظم و به شکل خانوادگی در کنار یکدیگر میل کنید.
  • در خانه دربارهٔ وزن صحبت نکنید. به جای آن بیشترِ تمرکزتان را بر روی داشتن سبک زندگی سالم بگذارید.
  • رژیم های سخت و عادات ناسالم کاهش وزن مانند استفاده از مکمل های کاهش وزن، استفاده از ملین ها یا استفراغ تعمدی را برای کاهش وزن تشویق نکنید.
  • درصورتی که گمان می کنید در آستانهٔ ابتلا به بولیمیا قرار دارید، با پزشک مشورت بکنید. معمولا پزشک می تواند شاخص های نشان دهندهٔ اختلالات تغذیه ای را در مراحل اولیه شناسایی کرده و از پیشرفت آن جلوگیری بکند.
  • اگر گمان می کنید کسی از خویشان یا دوستان تان مشکلات تغذیه ای یا اختلالات تغذیه ای دارد، با او حرف بزنید، از او حمایت و به او کمک بکنید.

تشخیص بولیمیا

پزشک برای تشخیص بولیمیا معمولا اقدامات زیر را انجام می دهد:

  • با شما دربارهٔ عادت های غذایی، روش های کاهش وزن و علائم فیزیکی تان صحبت می کند.
  • شما را معاینهٔ بالینی می کند.
  • برای شما آزمایش خون و ادرار می نویسد.
  • تجویز آزمایشی برای تشخیص مشکلات قلبی (نوار قلب یا الکتروکاردیوگرام) .
  • انجام ارزیابی روان شناختی که در آن درباره ٔ مسائل مختلفی مانند دیدگاه تان نسبت به اندام و وزن تان با شما صحبت می کند.
  • پزشک از معیارهای ابتلا به بولیمیا که در دی اس ام-۵ (نسخه پنجم برنامه ریزی شده انجمن روان پزشکی آمریکا) آمده است، استفاده می کند. دی اس ام-۵ راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی است.

همچنین ممکن است پزشک آزمایش های بیشتری تجویز کند تا بتواند دلایل تغییرات وزنی و عوارض مرتبط با آن را مشخص کند.

درمان

معمولا مبتلایان به بولیمیا به انواع مختلفی از درمان ها نیاز دارند. این درمان ها شامل تلفیقی از روان درمانی و استفاده از داروهای ضدافسردگی است که در درمان بولیمیا بسیار مؤثرند. یک تیم روند درمان را انجام می دهد. این تیم شامل شما، خانواده تان، پزشک، روان پزشک، متخصص تغذیه با تجربهٔ درمان اختلالات تغذیه ای و شاید فردی برای هماهنگی روند درمان باشد.

در زیر به گزینه های درمان و نکات مهم در روند درمان بولیمیا نگاهی می اندازیم:

روان درمانی با عنوان صحبت درمانی نیز شناخته می شود. در آن روان پزشک دربارهٔ بولیمیا و مشکلات مرتبط با آن صحبت می کند. براساس شواهد موجود، روش های روان درمانیِ زیر می توانند به بهبود علائم بولیمیا کمک بکنند:

  • رفتاردرمانی شناختی: رفتاردرمانی شناختی به شما کمک می کند تا بتوانید الگوی تغذیهٔ خود را اصلاح کنید. همچنین به کمک روان درمانی شناختی می توانید عادت ها و باورهای ناسالم تان را شناسایی و آنها را اصلاح بکنید.
  • درمان های خانواده محور: این درمان ها به والدین کمک می کنند تا عادت های ناسالم تغذیه ای فرزندشان را متوقف کنند تا فرزندان دوباره بتوانند کنترل غذاخوردن شان را در دست بگیرند. به کمک این درمان ها والدین می توانند از تأثیرات منفی بولیمیا بر فرزندشان و خانواده جلوگیری کنند.
  • روان درمانی بین فردی: این روش به شما کمک می کند تا مشکلاتی را که در روابط نزدیک تان به وجود آمده، حل کنید و روابط اجتماعی و مهارت حل مسئله تان را تقویت کنید.

از روان پزشک خود بپرسید که از چه روش روان درمانی استفاده می کند و آیا شواهدی وجود دارد که این روش برای درمان بولیمیا مؤثر است یا خیر.

داروها

اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن

مصرف داروهای ضدافسردگی در کنار روان درمانی می تواند به بهبود علائم بولیمیا کمک بکند. تنها داروی ضدافسردگی که سازمان غذا و داروی آمریکا برای درمان بولیمیا آن را تأیید کرده، داروی فِلوکستین است. فلوکستین از دسته داروهای مهارکننده ی بازجذب سروتونین (SSRI) است که می تواند در درمان مواردی به غیر از افسردگی نیز مؤثر باشد.

آموزش تغذیه

متخصصان تغذیه می توانند با طراحی برنامهٔ غذایی مناسب به شما کمک کنند تا عادت غذایی سالمی داشته باشید و از وسوسه و گرسنگی بیش ازحد جلوگیری کرده و مواد غذایی موردنیازتان را دریافت کنید. تغذیهٔ منظم و محدودنکردن غذای دریافتی در درمان بولیمیا نقش مهمی دارد.

بستری شدن

معمولا بولیمیا در خارج از بیمارستان درمان می شود. اما درصورت شدیدبودن علائم و بروز مشکلات و عوارض جدی برای سلامت فرد، ممکن است فرد نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد. برخی برنامه های درمان اختلالات تغذیه به صورت چندساعته در بیمارستان انجام می شوند و نیازی به بستری شدن طولانی مدت بیمار نیست.

چالش های درمانی بولیمیا

بااینکه بیشتر افراد با درمان مناسب بهبود پیدا می کنند، اما در برخی موارد علائم بیماری به طور کامل از بین نمی روند. در بعضی مواقع ممکن است عادات بد تغذیه در طول سال ها دوباره پدیدار بشوند. این امر به وضعیت زندگی فرد و بروز شرایطی مانند استرس زیاد وابسته است.

اگر گمان می کنید دوباره در آستانهٔ ابتلا به بولیمیا قرار گرفته اید، جلساتی را با پزشک، روان پزشک و متخصص تغذیهٔ خود ترتیب بدهید تا از شروع دوباره بیماری و خارج شدن وضعیت از کنترل تان جلوگیری کنید. یادگیری راه های مؤثر مقابله با استرس و همچنین داشتن روابط سالم از راه هایی است که مانع از بازگشت دوبارهٔ این بیماری می شوند.

اگر در گذشته سابقهٔ ابتلا به اختلالات تغذیه را داشته اید و فکر می کنید دوباره علائم آن اختلال درحال بروز است، بلافاصله با تیم درمانی خود جلساتی ترتیب بدهید.

درمان های خانگی و سبک زندگی

اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن

علاوه بر درمان حرفه ای، باید نکات مراقبتی زیر را نیز رعایت بکنید:

  • برنامهٔ درمانی و جلسات درمانی خود را جدی بگیرید. از نخوردن وعده های غذایی خودداری کنید؛ حتی اگر باعث می شود احساس بدی داشته باشید.
  • در مورد بولیمیا مطالعه کنید. داشتن اطلاعات در مورد این بیماری باعث افزایش قدرت و انگیزه تان برای ادامهٔ روند درمان می شود.
  • غذای مناسب مصرف کنید. اگر به مقدار کافی غذا نخورید یا غذای مصرفی تان را با روش های ناسالم دفع کنید، بدن تان نمی تواند مواد مغذی موردنیازش را دریافت کند. با پزشک یا متخصص تغذیه دربارهٔ مصرف مکمل های ویتامینی یا موادمعدنی صحبت کنید. هرچند توصیه می شود که ویتامین ها و مواد معدنی موردنیازتان را به طور طبیعی از طریق غذاها دریافت کنید.
  • از دیگران کناره گیری نکنید. خودتان را از اعضای خانواده یا دوستان جدا نکنید. آنها سلامت شما را می خواهند. داشتن روابط خوب با دیگران به روند درمان تان کمک می کند.
  • با خودتان مهربان باشید. مرتب جلوی آینه خودتان را سرزنش نکنید یا وزن خودتان را مرتب کنترل نکنید. این اقدامات می توانند شما را به انجام عادت ها و رفتارهای نادرست هدایت کند.
  • مراقب ورزش کردن زیاد باشید. اگر ورزش می کنید، با پزشک درمورد نوع آن صحبت بکنید؛ مخصوصا اگر برای کاهش وزن ورزش می کنید.

درمان های جایگزین

ممکن است مکمل های غذایی و محصولات گیاهی ای که برای کاهش اشتها و کاهش وزن طراحی شده اند، توسط مبتلایان به اختلالات تغذیه مورد سوءمصرف قرار بگیرند. شاید این مکمل ها با برخی داروها تداخل دارا باشند و عوارض جانبی جدی و خطرناکی را برای فرد ایجاد بکنند.

مکمل های غذایی و محصولات کاهش وزن برای ورود به بازار نیازی به تأیید سازمان غذا و داروی ایالات متحده ندارند. بنابراین تضمینی برای سالم بودن آنها موجود نیست. اگر می خواهید از مکمل های غذایی یا محصولات گیاهی استفاده کنید، ابتدا دربارهٔ خطرات احتمالی آن با پزشک مشورت بکنید.

نکاتی برای مقابله با بولیمیا

شاید وقتی پیام های متناقضی را از رسانه، خانواده، اطرافیان و همسر خود بشنوید، درمان بولیمیا سخت تر شود. توجه به نکات زیر به شما در مقابله با بولیمیا کمک می کند:

  • به خودتان یادآوری کنید که چه وزنی برای بدن تان بهتر است.
  • در مقابل وسوسه تان به رژیم گرفتن یا نخوردن وعده های غذایی مقاومت کنید. زیرا این کار می تواند باعث پرخوری و از دست دادن کنترل تان حین غذاخوردن بشود.
  • به وب سایت ها و مطالبی که اختلالات تغذیه را امری ساده و معمولی جلوه می دهند، توجهی نکنید.
  • شرایط تنش زایی را که می تواند موجب بروز بولیمیا بشود، شناسایی و برای مقابله با آنها برنامه ای طراحی کنید.
  • برای مقابله با نگرانی ها و فشارهای عاطفی برنامه ای داشته باشید.
  • به دنبال راه های مثبتی برای افزایش اعتمادبه نفس تان باشید.
  • فعالیت های سالمی را برای خودتان تدارک ببینید تا حواس تان از فکرهای مربوط به پرخوری یا دفع ناسالم مواد غذایی مصرفی پرت بشود.
  • با فراموش کردن نکات منفی تان و تمرکز روی نقاط مثبت و اعتباردادن به خودتان، اعتمادبه نفس تان را افزایش بدهید.

دریافت حمایت

اگر مبتلا به بولیمیا هستید، رفتن به گروه های حمایتی مبتلایان به بولیمیا می تواند به شما کمک بکند. صحبت کردن با کسانی که این مشکل را دارند یا داشته اند، به بهبود وضعیت تان کمک می کند.

مشاوره برای والدین

اگر فرزندتان مبتلا به بولیمیاست، شاید خودتان را به خاطر اختلال تغذیهٔ فرزندتان سرزنش کنید. اما باید بدانید اختلالات تغذیه دلایل مختلفی دارند و نوع رفتار والدین از دلایل بروز آن محسوب نمی شود. به جای اینکه خودتان را سرزنش کنید، بهتر است روی درمان فرزندتان تمرکز بکنید.

برخی نکات قابل توجه برای کمک به فرزندتان عبارت اند از:

  • از فرزندتان بپرسید که چگونه می توانید به او کمک بکنید. به عنوان مثال، از نوجوان خود بپرسید، دوست دارد بعد از وعدهٔ غذایی چه فعالیت خانوادگی ای انجام بدهد تا به دفع ناسالم غذا وسوسه نشود.
  • به فرزندتان گوش بدهید. از فرزندتان بخواهید تا احساسات خود را بیان کند و به او گوش بدهید.
  • برنامه های مصرف وعده های غذایی خانواده را به طور منظم بچینید. خوردن غذا به صورت منظم کمک می کند تا فرزندتان به پرخوری وسوسه نشود.
  • راجع به نگرانی هایتان با فرزندتان صحبت بکنید. اما این کار را فاقد سرزنش او انجام بدهید.

فراموش نکنید که اختلالات تغذیه روی کل خانواده تأثیر می گذارد و شما هم باید از خودتان مراقبت بکنید. اگر گمان می کنید که نمی توانید به خوبی با مشکل بولیمیای فرزندتان مقابله بکنید، یک مشاورهٔ حرفه ای می تواند به شما کمک بکند. همچنین می توانید از والدین بچه هایی که قبلا بولیمیا داشته اند، کمک بگیرید.

آمادگی برای نوبت پزشک

اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن اختلال بولیمیا چیست؛ علائم و راه های درمان آن

به کمک اطلاعات زیر بهتر می توانید برای نوبت پزشک آماده شوید و بدانید که باید چه انتظاراتی از تیم درمانی تان داشته باشید. اگر ممکن است از یکی از دوستان یا اعضای خانواده بخواهید که همراه تان بیاید تا نکات کلیدی را به خاطر بسپارد و به پزشک تصویر کلی تری از وضعیت تان بدهد.

کارهایی که می توانید انجام بدهید

پیش از وقت ملاقات، لیستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائم تان. حتی آنهایی که گمان می کنید به بولیمیا ارتباطی ندارند.
  • اطلاعات شخصی کلیدی تان مانند بزرگ ترین عوامل استرس و تغییرات اخیر در زندگی تان.
  • همهٔ داروها، ویتامین ها، محصولات گیاهی، قرص های فاقد نسخه و سایر مکمل هایی که مصرف می کنید و مقدار مصرفی شان.
  • سؤالاتی که باید از دکتر بپرسید. با این کار می توانید بهتر از زمان تان استفاده کنید.

برخی سؤالاتی که باید از پزشک یا روان پزشک بپرسید، عبارت اند از:

  • چه آزمایش هایی باید انجام بدم و آیا این آزمایش ها به آمادگی خاصی نیاز دارد؟
  • چه درمان هایی وجود دارد و شما چه درمانی را پیشنهاد می کنید؟
  • آیا برای داروهای تجویزی شما، جایگزینی وجود دارد یا خیر؟
  • روند درمان چه تأثیری بر وزن من می گذارد؟
  • آیا مطالعهٔ جزوه، کتاب یا وب سایت خاصی را برای افزایش اطلاعات من دربارهٔ این بیماری پیشنهاد می کنید؟

اگر سؤال های دیگری در جلسهٔ ملاقات به ذهن تان می رسد، حتما آنها را از پزشک یا روان پزشک بپرسید.

از پزشک باید چه انتظاری داشته باشید

پزشک یا روان پزشک از شما سؤالاتی می پرسد. سوالات احتمالی او عبارت اند از:

  • چندوقت است که نگران وزن خود هستید؟
  • آیا زیاد به غذا فکر می کنید؟
  • آیا به طور مخفیانه غذا می خورید؟
  • آیا در اثر سیری بیش ازحد، خود را مجبور به استفراغ کرده اید؟
  • آیا از دارویی برای کاهش وزن استفاده کرده اید؟
  • آیا ورزش می کنید؟ چقدر؟
  • آیا راه های دیگری را برای کاهش وزن پیدا کرده اید؟
  • آیا نشانه ها یا تغییرات فیزیکی دارید؟
  • آیا اعضای خانواده تان علائمی از اختلالات تغذیه داشته اند یا به آن مبتلا بوده اند؟

ممکن است پزشک یا روان پزشک باتوجه به پاسخ ها، علائم و نیازهایتان سؤال های بیشتری بپرسد. آمادگی برای سؤالات پزشک و پیش بینی آنها کمک می کند تا زمان ملاقات خود را به مفیدترین شکل بگذرانید.

.

منبع : chetor.com